Dikt av Halldis Moren Vesaas og hvite plaststoler i Roma

Jeg befant meg i gamle Roma, i mine drømmers by. Jeg var i «bakgården» til Sant’Ivo alla Sapienza, tegnet av Borromini, og beundret kirkens egenartede arkitektur.
I bakgården var alt forberedt til kveldens konsert, den var full av hvite plaststoler. Kontrasten ble for stor. Hvite plaststoler i barokkens Roma …

Til min fødselsdag fikk jeg praktutgaven av Halldis Moren Vesaas‘s Dikt i samling, Aschehougs Bibliotek, (1998, 2009), Oslo.
Hun skriver:

«To kvite stolar»

Sommer 1994

Stødd av ein sterk, snill arm
går eg dagleg tur
oppover ein laaang bakke.
På bakketoppen tar vi ei kvilestund
før nedturen:
Set oss på ein stor stein.

I går da vi sat der
kom mannen som bur nedi lia forbi.
Han stansa litt og prata. Sa til meg:
«Du sit ikkje godt på den steinen.»
«Nei», sa eg. «Men eg sit her berre
eitt minutt eller så.»

I dag da vi nådde bakketoppen
stod to kvite plaststolar der.
Dei helsa frå mannen nedi lia,
dei sa: «Versågod sitt.»

Møblar av plast
har eg elles lite til overs for.
Men synet av to slike stolar her
gjer meg mildt stemt.

Vi set oss. Blir sittande ei god stund.
Reiser oss og går.
Nedi bakken snur vi oss
og ser tilbake på dei to stolane
som står der som var dei
slepte ned frå himmelen.

Det kjennest som det er
nettopp det dei er.

((trykk her for å komme til forsiden av «t e r s k l e r»))

Stikkord: , , , ,

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s


%d bloggers like this: